Luka 2. Bap

1 O günlerde bütün dünyanın nüfusunun sayılması için Kaysar Augustus’tan bir ferman çıktı. 2 Kirinius’un Suriye valiliği esnasında gerçekleştirilen ilk sayım buydu. 3 Herkes yazılmak üzere kendi şehrine gidiyordu. 4 Yusuf da, Davut’un hanedanından ve soyundan olduğu için, Celile’nin Nasıra şehrinden Yahudiye’ye, Davut’un şehri olan Beytlehem’e çıktı. 5 Nişanlısı olan ve o sırada hamile bulunan Meryem ile birlikte yazılmak üzere oraya gitti.

6 Onlar oradayken Meryem’in doğum vakti geldi. 7 İlk oğlunu doğurdu; onu kundaklayıp bir yemliğe yatırdı, zira handa onlara yer yoktu.

8 Aynı bölgede, gece vakti sürülerinin başında nöbet tutarak kırda yaşayan çobanlar vardı. 9 Rabbin bir meleği onlara göründü ve Rabbin celali her yanlarını aydınlattı; ziyadesiyle korkuya kapıldılar. 10 Fakat melek onlara şöyle dedi, "Korkmayın; zira bakın, size bütün halkı çok mesrur edecek azim bir müjde getiriyorum. 11 Bugün Davut’un şehrinde sizin için bir Kurtarıcı doğdu; O, Efendimiz Mesih’tir. 12 Şu da size bir ayet olsun: Kundaklanmış ve yemlikte yatan bir bebek bulacaksınız." 13 Ansızın meleğin yanında Allah’ı hamd eden semavi ordulardan bir kalabalık peyda oldu ve şöyle dediler, 14 "En yücelerde Allah’a şan olsun, yeryüzünde onun lütfuna nail olan insanlara selamet olsun!"

15 Melekler yanlarından ayrılıp semaya dönünce çobanlar birbirlerine, "Haydi, Beytlehem'e gidelim ve Rabbin bize bildirdiği bu vuku bulan hadiseyi görelim" dediler. 16 Aceleyle gidip Meryem’i, Yusuf’u ve yemlikte yatan bebeği buldular. 17 Onu görünce, çocuk hakkında kendilerine söylenen sözü herkese bildirdiler. 18 Bunu işitenlerin hepsi, çobanların kendilerine anlattıklarına hayret ettiler.

19 Meryem ise bütün bu sözleri zihninde tutuyor ve kalbinde tefekkür ediyordu. 20 Çobanlar, kendilerine söylendiği gibi her şeyi işitip gördükleri için Allah’ı tazim ve hamd ederek geri döndüler.

21 Sekizinci gün dolup çocuğu sünnet etme vakti gelince, adı İsa konuldu; bu, O daha ana rahmine düşmeden evvel melek tarafından bildirilen addı. 22 Musa’nın şeriatına göre temizlenme günleri tamamlanınca, onu Rabbe sunmak üzere Yeruşalim’e götürdüler. 23 Nitekim Rabbin şeriatında, "Rahmi açan her erkek çocuk Rab için mukaddes sayılacaktır" diye yazılmıştır. 24 Ayrıca Rabbin şeriatında buyurulduğu üzere, "Bir çift kumru yahut iki güvercin yavrusu" kurban edeceklerdi.

25 Yeruşalim’de Şimeon adında bir adam vardı; bu adam salih ve dindar biriydi, İsrail’in tesellisini bekliyordu ve Ruhulkudüs onun üzerindeydi. 26 Rabbin Mesih’ini görmeden ölümü tatmayacağı Ruhulkudüs tarafından kendisine bildirilmişti. 27 Şimeon, Ruh’un yönlendirmesiyle mabede geldi. Ebeveynleri, şeriatın adetini yerine getirmek üzere çocuk İsa’yı içeri getirdiklerinde, 28 Şimeon onu kucağına aldı, Allah’a tebarek edip şöyle dedi, 29 "Ya Rab, sözün uyarınca şimdi kulunu selametle salıver. 30 Zira gözlerim senin kurtarışını gördü. 31 Bunu bütün kavimlerin nazarında hazırladın. 32 Milletleri aydınlatacak bir ışık ve halkın İsrail’in şanıdır bu."

33 Bebeğin babası ve annesi, onun hakkında söylenenlere hayret ediyorlardı. 34 Şimeon onlara hayırdua edip annesi Meryem’e şöyle dedi, "Bak, bu çocuk İsrail’de pek çoklarının düşmesine ya da kıyamına sebep olmak, ve aleyhinde konuşulacak bir ayet olmak üzere tayin edilmiştir. 35 Senin de kendi canından bir kılıç geçecek ki pek çok kalbin tefekkürleri aşikar olsun."

36 Aşer oymağından Fanuel’in kızı Anna adında bir nebiyye vardı; epey yaşlanmıştı. Gençliğindeki evliliğinden sonra kocasıyla yedi yıl yaşamıştı. 37 Seksen dört yaşına kadar dul kalmıştı; mabetten ayrılmaz, gece gündüz oruç ve dualarla ibadet ederdi. 38 Tam o sırada gelip Allah’a hamd etmeye başladı ve Yeruşalim’in kurtuluşunu bekleyenlerin hepsine o bebekten bahsetti.

39 Rabbin şeriatına göre her şeyi yerine getirdikten sonra Celile’ye, kendi şehirleri olan Nasıra’ya döndüler.

40 Çocuk büyüyor, hikmetle dolarak güçleniyordu; Allah’ın inayeti onun üzerindeydi.

41 İsa’nın ebeveynleri her yıl Fısıh Bayramı’nda Yeruşalim’e giderlerdi.

42 İsa on iki yaşına gelince, bayram adeti uyarınca yine oraya çıktılar. 43 Bayram günleri bittikten sonra dönerlerken çocuk İsa Yeruşalim’de kaldı, fakat ebeveynleri bunun farkına varmadılar. 44 O’nun yolcu kafilesi içinde olduğunu sanarak bir günlük yol gittiler; sonra onu akrabaları ve tanıdıkları arasında aramaya başladılar. 45 Onu bulamayınca, araya araya Yeruşalim’e geri döndüler. 46 Üç gün sonra onu mabette, muallimlerin ortasında oturmuş, onları dinlerken ve onlara sorular sorarken buldular. 47 Onu işitenlerin hepsi, onun idrakine ve verdiği cevaplara ziyadesiyle hayret etmişlerdi. 48 Ebeveynleri onu görünce şaşakaldılar. Annesi ona, "Yavrum, bize neden böyle yaptın? Bak, babanla ben keder içinde seni arayıp durduk" dedi.

49 İsa onlara şöyle dedi, "Beni neden arıyordunuz? Babamın evinde bulunmam gerektiğini bilmiyor muydunuz?" 50 Fakat onlar, kendilerine söylediği bu sözü idrak edemediler. 51 İsa onlarla birlikte inip Nasıra’ya geldi ve onlara itaat içinde yaşamaya devam etti. Annesi bütün bu sözleri kalbinde saklıyordu.

52 İsa ise hikmette, boyda ve hem Allah hem insan nazarında gelişip serpiliyordu.